Waar een wil is, is een park?

Je voelt het meteen. Er klopt iets niet met de titel. Het Vlaamse gezegde luidt eigenlijk: ‘waar een wil is, is een weg’. Niet meer in Lokeren sinds kort. De bouwexplosie heeft toegeslagen en -ook dit mag gezegd- ik ben blij met al die nieuwkomers. Het geeft groei en dynamiek aan deze fantastische stad. Het creëert ook nieuwe dienstverleningsmogelijkheden, gezien er meer burgers zijn die allemaal bijdragen om dat te kunnen realiseren. Alleen….het volstaat niet om enkel maar bouwvergunningen toe te kennen en de privé zomaar haar gang te laten gaan zonder degelijke aansturing. Mensen die in Lokeren wonen, verwachten ook kwaliteit van die stad. En daar kan het op een aantal terreinen beter.

Lokeraars willen liefst een groene omgeving in de buurt van hun woning en veel diensten dichtbij. Dit betekent dat we moeten investeren in onze openbare ruimte, en die is van ons allemaal samen. Ook goede verkeersstromen zijn cruciaal, waarbij elke weggebruiker respectvol rekening houdt met de andere. Degelijke verbindingswegen als netwerk, met hulp van het openbaar vervoer.

De opwaardering van de lokale handel -boeren en kleinhandel die de korte keten herstellen en zo ook meebouwen aan een levende buurt- zou Lokeren als provinciestad sieren. Want daar, in de buurt, bouwen we de dienstverlening en de veiligheid op met elkaar. Elkaar ontmoeten en ook eens op buurtniveau samen een actieve tijd doorbrengen helpt om ook de buurt veilig en warm dorpsvriendelijk te houden.

Een dreigende schaalvergroting en voortschrijdende digitalisering riskeren ons te vervreemden van elkaar. Lokeren heeft daar momenteel de kans om dat te ondervangen met wijkplatformen, waar burgers met elkaar leren om ook zelf budgetten te besteden in onderling overleg met duidelijke aansturing, ten goede van de buurt. Want een stad is niet van de verkozen lokale beleidsvoerders, maar van de Lokeraars zelf. Verkozenen staan ten dienste van hen.

Verkozenen in het lokale beleid zijn vertegenwoordigers van en kanaliseren de verschillende gemeenschappen. Zij hebben de opdracht om alle belangen samen te brengen, te respecteren en toekomstgericht een leeftijdsvriendelijke stad te maken die ten dienste staat van haar inwoners. Een zorgstad, want we hebben alsmaar meer nood aan degelijke dienstverlening en zorg.

Enkele maanden terug heb ik een hoogdag meegemaakt in Lokeren. Een hele buurtgemeenschap – Spoelepark, nu verbreed en gekend onder de naam Lokeren-zuid – die samen voor haar mening opkomt in een gemeenteraadszitting en een zinvol doordacht alternatief aanreikt aan het lokale beleid. Dan volstaat het niet dat bestuursverantwoordelijken felicitaties geven voor het werk en  eigengereid hun gedacht verder zetten. De bestuursverantwoordelijken  hebben de plicht om alles in het werk te stellen dat dergelijke stem wordt vertaald in een krachtige herkenbare besluitvorming. Waar een wil is, is een park.

Bert Boone, Voorzitter Groen Lokeren, plaats 31.

Lokeren heeft nood aan gezonde luchtwegen. Dat is eigenlijk de noodkreet. We weten het met zijn allen dat we ons vastrijden met ongezonde uitlaat. Dat we rondom het wonen groen moeten voorzien met allerlei basisdiensten  dichtbij die onze mobiliteitsdrang kunnen inperken en die dienstverlening voor iedereen toegankelijk en bereikbaar maken.

Er is dus werk aan de winkel. In Lokeren moeten we het werkwoord ‘lokeren’ uitvinden: verbinden, ontmoeten, bewegen, wonen, zorgen, spelen, leren en werken, …en tellen. Want de centen vallen niet uit de hemel. Het vraagt doordachte en bepalende keuzes die voor onze kinderen en kleinkinderen toekomst geven. Samen verdient deze lokale gemeenschap dit.